بازگشت محسن نامجو به وطن بهانه ایست یاد کنم از بهترین اثر او از نظر خودم: درّاب مخدوش. اثری که در آن بهتر از هر جای دیگری خدا با آنچه هست و نباید باشد توصیف می شود.

محتوای اصلی دکمله ای است که در قطعه اثر شنیده می شود؛ متنی که در اصل شکواییه و لعنت است امّا نکته لطیف، تنیدگی آن نفرت با تغزّلی عاشقانه از شمس تبریزی در تنزیه، مدح و ستایش او به طور همزمان است.

این تشبیه و تنزیه و سلب و ایجاب صفات نمی توانست بهترین از این ارائه شود. از یک طرف استعاره ایست از معنایی پارادوکسیکال و خردستیز که هم می توان از او بیزار بود و هم می توان عاشق آن شد و از طرف دیگر استعاره ای است از ترس هولناک ایمان به او در زمانه ای که سکّه رایج، عقلانی و اخلاقی بودن است.