بیابان

ماییم و شب سیاه گمراهی

ای نور شب افروز

شلاق خورده نفس سرکشیم و بی نفس به خاک مذلت افتاده

ای ستاره هدایت کاروان خطا کاران

کجاست نمی که تر کند لب خشکیده گنه کاری

کجاست آیتی، نوری که جهت دهد، سرگشته ای در بیابانی