بعد از مدت ها رفتم به باغم سر بزنم. دیوارهای باغم نبود، تبدیل به مزرعه ای شده بود با خاک سفید. به جایی نزدیک دریا رفته بود. بخشی از مزرعه سبز شده بود و بخشی از آن خشک. خصوصاً هیچ کدام از درخت هایی که در باغ کاشته بودم نبود. همه خشک شده بودند.
کاروانی از علف های خشکیده با یک دلیجان ساخته شده از علف از پشت پرچینی خشتی وارد مزرعه من شدند. با اسبی که دسته های علفی بود که با نخ به هم پیچیده شده بودند. افراد کاروان، علف های خشکیده نخ پیچ شده ای بودند که گرد و غبار بر روی آنها نشسته بود. یک پیرمرد با چند زن و فرزند. کند و آرام به جلو می رفتند ولی من چون عجله داشتم اتفاقات را سریعتر از واقعیت آنها می دیدم.
به درخت های خشکیده درون باغم اشاره کردند و با زبانی که گنگ بود و نمی فهمیدم به من گفتند: می شود درون آن درخت خشکیده ساکن شوند؟ منتظر پاسخ من نماندند و در آن ساکن شدند. بچه ها خوشحال بودند و بازی می کردند. علف ها دختر جوان و جذابی هم داشتند که رفت و آمدش توجه من را به خودش جلب کرد. داشت برای خودش یک جای خواب مستقل پیدا می کرد.
در مزعه من در همسایگی علف ها، مسواک میان سال مونثی با آرایشی غلیظ و چشمانی درشت و خمار زندگی می کرد با بدنی برجسته و مسحور کننده. او تنها یک پا داشت و خون آشام بود. دندان های نوک تیز و پوست کبود و ارغوانی داشت. مسواک نو بود و هنوز در غلاف بسته بندی اش می خوابید. او از ورود علف های خشک خوشحال نبود.
رفتم به جایی که یادم نمی آید سر بزنم. خیلی کوتاه؛ و بعد برگشتم تا ببینم علف ها جاگیر شدند یا نه. دیدم مسواک همه آنها را خورده است و بر روی تخت دختر علف دراز کشیده است. وحشت کردم و از او ترسیدم. از من خواست به او نزدیک شوم. دهانش را کم باز می کرد. نمی خواست من از او بترسم ولی از همان فاصله کوتاه بین لب هایش، دندان های تیزش که خون بر روی آنها خشک شده بود معلوم بود.
گفت بدنش می سوزد. انگار می خواست اندام هایش را نوازش کنم. کنارش دراز کشیدم. جا کم بود. می خواست او را بغل کنم. از پنجره رو بروی تخت دیدم یک آسانسور خالی مجلل با دیوارهایی از مخمل قرمز به آرامی در زمین فرو می رود و به محض آنکه در زمین محوشد، زمان قطع شد و سَحَر شد و نور داخل شد. دیدم روبروی یک مسواک تقریبا نو که درون غلاف بسته بندی اش روی تخت تک نفره روبروی پنجره افتاده بود ایستاده ام.
